Ryż na chłody, konfitura z rokitnika i kilka zdjęć

Co prawda minęły już trzy tygodnie od mojego pobytu w Polsce, ale ja jeszcze nie zamierzam zmieniać tematu na blogu - nie licząc ostatniego kopenhaskiego przerywnika obrazkowego.
Pobyt był krótki, ale na pewno bardzo intensywny, włączając dwa dni spędzone w łóżku. Przyjechali do mnie mili goście, sama zawitałam w gościnę tu i tam, odwiedziłam nawet Zu w jej dużym domu :)
Na chwilę miałam okazję zamienić się w doradcę żywieniowego i przeprowadzić szybkie warsztaty bezglutenowo-bezcukrowe u Roszka Groszka i Bazylka Bzylka. Bazyli to nawet zaklaskał po spróbowaniu naleśników jaglanych z nutellą daktylową :D:D:D
A dzisiaj jeszcze jedno danie przyrządzone z warzyw prosto od rolnika, u rolnika. Tylko konfiturę rokitnikową przyrządziłam jeszcze w Danii, zapakowałam próżniowo i przywiozłam ze sobą, mając w planach obdarowywanie bliskich. Konfiturę przed przepakowaniem do słoiczków należało przesmażyć, tylko na tym etapie konfitura się najzwyklej w świecie przypaliła na piecu, w którym już dawno wygasło... Do obiadu wykorzystałam odrobinę tej najmniej przypalonej resztki :)
Ryż przyrządzony jeszcze w listopadzie, ale jak najbardziej się nadaje na pogodę za oknem. Prosty pomysł na bezglutenowy obiad dla wszystkich, który można łatwo przerobić wedle własnych upodobań i zasobów czasowych (może Ci się na coś przyda, M.:)

Ryż z warzywami

200 g brązowego ryżu

kilka średnich marchewek

kilka łyżek konfitury rokitnikowej (można zastąpić świeżym rokitnikiem lub pominąć)

kilka liści jarmużu

kilka bukietów brokułu (użyłam pędów brokułowych)

1 średnia rzepa

kilka ząbków czosnku

szczypta cynamonu

szczypta chilli

1 łyżka miodu

ocet śliwkowy lub balsamiczny

olej do smażenia

sól do smaku

Ryż brązowy ugotować z solą na miękko. Marchew pokroić w plastry, wymieszać z kilkoma łyżkami konfitury rokitnikowej, miodem, 1-2 łyżkami octu śliwkowego, cynamonem, chilli i odrobiną soli. Rozłożyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia i piec ok. 20 minut w temp. 180 stopni C. Marchew powinna być lekko podpieczona, ale ciągle dosyć chrupiąca.
Posiekany czosnek podsmażyć w woku lub na dużej patelni, dodać pokrojone w mniejsze cząstki brokuły i porwane liście jarmużu. Smażyć kilka minut mieszając, brokuł powinien być al dente. Rzepę pokroić w kostkę, zamarynować octem.
Ugotowany i lekko przestudzony ryż wymieszać z marchewką, surową rzepą i zieleniną. Ewentualnie doprawić do smaku. Można zjeść od razu, można też zapakować na później do pracy/szkoły.

Surowa rzepa nie spotkała się z uznaniem mojej siostry, duże okazy są lekko gorzkawe. Pomaga marynowanie w occie, można ją też upiec lub ugotować, albo całkowicie pominąć. Marchew można z powodzeniem zastąpić kawałkami dyni lub słodkich ziemniaków. Lubię te miękko-chrupkie tekstury i różne smaki w jednym daniu.

Zdjęć konfitury rokitnikowej co prawda nie mam, ale i tak Wam zdradzę przepis, może komuś się przyda. A jak następnym razem zrobię, to na pewno ją obfotografuję. Nauczyłam się ją robić w pracy, od siebie dodałam imbir i cukier zamieniłam na miód. (Zdjęcie już mam, więc dodaję ;) )
A z rokitnikiem był już przepis octowy i herbaciany, polecam oba :)

Jego Wyskość Król Rokitnik

Konfitura rokitnikowa

owoce rokitnika (dowolna ilość)

wypestkowane owoce dzikiej róży (dowolna ilość)

jabłka pokrojone w kostkę

kawałek startego imbiru

miód

Wszystkie owoce wrzucić do garnka, dodać trochę wody i gotować na małym ogniu. Czas gotowania zależy od ilości składników, lepiej gotować trochę krócej, aby owoce zachowały kształty i teksturę. Na koniec dosłodzić miodem. Rokitnik jest bardzo kwaśny, więc tego miodu tam trochę wejdzie. Przełożyć do wygotowanych słoiczków i spasteryzować. Wspaniale smakuje na chlebie z masłem, z serami, dodaje charakteru pieczonym warzywom. A poza tym ma mnóstwo witaminy C, bo w przypadku rokitnika, nie unika ona rozkładowi przy obróbce cieplnej.

A w gratisie jeszcze kilka kaczawsko-izerskich klimatów.

Ostrzyca jesienna

Ule

Z wizytą po miód

Wiosna przecie!

Kawa u Najstarsze Drzewa

A Mama ma motor i skórzane portki

i kołowrotek

Zastrzyk witaminy C

Z dnia na dzień zrobiło się szaro i mokro. Przez te wszystkie lata mieszkania w Danii jeszcze nie dorobiłam się kaloszy, w związku z czym kiedy pada, chowam głowę pod koc. Może w tym roku będzie inaczej i zamiast popadać w jesienne odrętwienie, w końcu wybiorę się na poszukiwania gumiaków!:)
Jednakże są też pozytywne strony zmieniającej się aury, a mianowicie: sezon na owoce dzikiej róży i rokitnika uważam za rozpoczęty! Także biegiem na plażę i zbierać do koszyka :)
Oba owoce są pełne witaminy C (bez porównania z cytrusami), dzięki czemu mają działanie uodporniające, czyli to doskonały czas, by zacząć je profilaktycznie stosować.
Poza witaminą C, owoce rokitnika są również bogate w wielonienasycone kwasy tłuszczowe, karotenoidy, witaminę E, aminokwasy - to naprawdę perełki.
O pomysłach na użycie obu owoców pisałam już tu, tutaj i tam. Tym razem zapraszam energetyzujący koktajl poprawiający humor!

Koktajl jesienny

(2 większe lub 3 mniejsze porcje)

400ml maślanki (lub jogurtu, kefiru)

1 dojrzały banan

2 garście wypestkowanych owoców dzikiej róży

garść owoców rokitnika

1 łyżeczka pyłku pszczelego (można pominąć)

1 łyżeczka proszku maca (można pominąć)

Dokładnie tak jak się domyślacie - wszystkie składniki zblendować. Rokitnikowe pestki mogą chrzęścić pomiędzy zębami, ale tym się proszę nie przejmować - one też są pełne zdrowia.

Cebulowa po wietnamsku - pho.

Za oknem znowu świeży śnieg. Tak średnio co dwa dni pada, topi się i znowu spada nowy. Na szczęście słońce też wychodzi coraz częściej. Wyciągam do góry głowę i podwijam rękawy, niedobór witaminy D daje mi się we znaki.

Na te zmiany temperatur i humoru najlepsza jest miseczka zupy.

Pierwszy raz gotowałam ją zaraz po przeprowadzce tutaj, na początku grudnia. Za oknem też było biało.

Po więcej informacji i piękne zdjęcia odsyłam do My New Roots (a jakże), ja jak widać miałam zły dzień na robienie zdjęć ;)

Zupa, a w zasadzie sam wywar jest naprawdę niesamowity. Esencjonalny, inny. To dla mnie zupełnie nowy, intrygujący smak. Polecam!

Zupa cebulowa w wietnamskim stylu
(Pho-inspired)

1 kg cebuli (dowolnej)

50g świeżego imbiru

1 łyżka nasion kopru włoskiego

3 torebki czarnego kardamonu (może być zielony)

3 gwiazdki anyżu

1 łyżeczka nasion kolendry

pół łyżki soli morskiej/himalajskiej

1,5 l wody

Do podania:

makaron gryczany soba lub ryżowy

surowe warzywa do wyboru (np.: szpinak, bok choy, brokuły, romanesco, kalafior, kapusta, seler naciowy, jarmuż, koper włoski, pieczarki, papryka)

dodatkowo do wyboru: bazylia tajska, zielona kolendra, dymka, nać pietruszki, prażony sezam)

Obraną cebulę pokroić w większą kostkę, imbiru nie obierać, pokroić w plastry.
Wszystkie składniki zalać wodą, doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu, pod przykryciem, ok. godzinę.
Można też gotować przez pół godziny, następnie wyłączyć ogień i zostawić do czasu serwowania, odcedzić.
Podawać z makaronem i wybranymi warzywami.

Makaron gryczany można kupić lub przygotować samemu. Ten kupny przeważnie jest z dodatkiem pszenicy i różnych innych składników, więc postanowiłam sama go przygotować. I niestety średnio byłam zadowolona z rezultatów, kruszył się mocno. Dopracuję i podam przepis, tymczasem zachęcam do eksperymentów :)
Warzywa podawać na surowo, można ewentualnie zblanszować co twardsze (np. brokuły).
Wersja ze zdjęcia jest ze szpinakiem, koprem włoskim, nacią pietruszki. Wersja z brokułem, pieczarką i kolendrą była jeszcze lepsza. Również bardziej smakował mi wywar na czerwonej cebuli, ale to pewnie indywidualna kwestia.


###############

A jeżeli nie macie ochoty na zupę, to polecam naprawdę niepowtarzalny gulasz. Burak z Burgundii według Jadłonomii. Symfonia smaku!

Najprostszy domowy ocet jabłkowy

Obiecałam ocet jabłkowy, więc w końcu jest. I przepraszam za zwlekanie, inaczej to sobie zaplanowałam. U nas sezon jabłkowy trwa, choćby ostatnio jakby z przerwami. Zaczęło padać i ja się jakoś nie mogę przekonać do wyprawy w dzicz na mokro. Wiem, że sporo mnie omija, na szczęście lada dzień będę 'zmuszona' wybrać się po nowy zapas jabłek, bo chciałabym nastawić nowy ocet. Wspominałam już kiedyś, że niedaleko nas rozpościera się bardzo ciekawa kraina, pełna wysokich traw, dzikich jabłoni i głogów. Miasto Głogów powinno się schować, bo takiej ilości głogu jak tutaj jeszcze nigdy wcześniej nie widziałam ;) Jabłonek jest sporo, a amatorów na nie wcale nie aż tak wielu. Prawda to, że owoce do największych czy najsmaczniejszych nie należą, ale nam to wcale nie przeszkadza. Grunt, że znajdują się z dala od spalin i nie są niczym pryskane. Znakomicie nadają się do szarlotek czy też strudli (ja zrobiłam swój pierwszy apfelstrudel z tego przepisu, a D. prawie popłakał się ze szczęścia smakując go - było to co prawda po serii eksperymentalnych wypieków bezglutenowo-wegańskich, więc może to dlatego). W słoikach czeka mus i tarte jabłka, a ja uwielbiam jabłkowy kompot zarówno na zimno, jak i na ciepło - szczególnie gdy za oknem dżdży.

 Z octem jabłkowym zaprzyjaźniłam się za czasu gotowania potraw wg terapii Gersona, był to jeden z niewielu dozwolonych polepszaczy smaku. Potem Mama zaczęła robić go w domu, a mnie udało się kilka razy podebrać butelkę czy dwie.
 O occie jabłkowym napisano już wiele, dlatego nie mam zamiaru się za bardzo powtarzać. No może tylko trochę. Zawiera całkiem sporo witamin i minerałów (szczególnie ten wykonany z jabłkowych obierek - wiadomo, że wszystko co dobre znajduję się tuż pod skórką), takich jak np. witamina E, potas, wapń, fosfor czy sód jak i innych zbawiennych substancji (pektyna czy kwas mlekowy).
Dzięki temu obniża poziom cholesterolu we krwi, zapobiega nadciśnieniu i miażdżycy, jak i oczyszcza organizm z toksyn. Ostatnimi czasy stał się modny jako środek wspomagający odchudzanie, przyśpiesza również procesy trawienne (ponoć Kleopatra właśnie octowi jabłkowemu zawdzięczała swą ponętną sylwetkę). Bla, bla, bla. Można wymieniać dalej, bo to jeden z tych środków, który działa cuda. Naprawdę polecam poczytać w tym temacie. Podam tylko link do strony, gdzie podane są dolegliwości na jakie i jak zaleca się stosowanie i octu jabłkowego. Wygląda mi na to, że opracowanie pochodzi z jednej z książek dr Jadwigi Górnickiej (autorka 'Apteki Natury'), którą darzę wielkim zaufaniem jeśli chodzi o tematykę medycyny naturalnej. Co prawda nie jestem w stanie tego sprawdzić, bo książka jest Mamy i obie są daleko stąd.
Na szczęście przepis na ocet Mama przesłała mailem. Sposób przygotowania był znaleziony gdzieś w Internecie, ale nie mam pojęcia gdzie. Jest to chyba jeden z najprostszych przepisów, które można znaleźć, także mam nadzieję, że się rozprzestrzeni, ku zdrowiu wszystkich.

Domowy ocet jabłkowy

Skórki ze zdrowych jabłek włożyć do szklanego słoja, zalać osłodzoną, przegotowaną i wystudzoną wodą, w proporcji 2 łyżki cukru na szklankę wody. Zawiązać naczynie płótnem, po 3-4 tygodniach ocet jest gotowy. Ja jeszcze mieszam drewnianym patykiem, żeby skórki pływające znalazły sie też pod wodą. Inaczej to, co wystaje ponad wode pleśnieje.

To wcale nie był dobry pomysł z tym talerzykiem.

Dowiedziałam się jeszcze, że słój powinien być raczej z tych szerokich, najlepiej taki jak na zdjęciu, nie powinien się zwężać ku górze. Chodzi o dostęp powietrza, który powinien być równomierny. Nie zmierzyłam objętości mojego słoja przed rozpoczęciem produkcji octu, ale mogę powiedzieć, że znalazłam go w Ikei. Ja użyłam zarówno obierek jak i wydrążonych środków jabłek, wypełniłam nimi słój tak do 3/5 wysokości. Moje jabłka były dosyć kwaśne, dlatego użyłam tych dwóch łyżek cukru na szklankę wody, ale jeżeli jabłka są dosyć słodkie, można użyć mniej cukru. Czytałam, że można również użyć miodu zamiast cukru. Ja użyłam ekologicznego cukru trzcinowego. Słój z fermentującym octem powinien znajdować się w ciemnym pomieszczeniu, a przynajmniej z dala od promieni słonecznych. Ja ten swój przeniosłam na okno jedynie do zdjęć. Z obawy przed tym, że zapomnę o zanurzaniu skórek i wszystko mi spleśnieje, przykryłam swoje jabłka wyparzonym talerzykiem, który utrzymywał wszystko pod powierzchnią płynu - co nie okazało się zbyt dobrym pomysłem, bo po 4 tygodniach, gdy już wszystko odcedziłam i przelałam do butelek, ocet ciągle 'chodził' i bąbelkował, widać miał za mało powietrza, żeby wszystko 'przetrawić'. Zlałam wszystko z powrotem do słoja, dodałam trochę cukru i odstawiłam. Teraz czekam, co z tego wyjdzie*. Gotowy ocet należy przechowywać w butelkach z ciemnego szkła lub też głęboko w szafce, jako że promienie słoneczne niszczą zdrowotne właściwości octu jabłkowego. Ocet sam w sobie jest substancją konserwującą, więc nie potrzebuje żadnych innych zabezpieczeń typu pasteryzacja etc. Ja używam go w kuchni dosyć często, po trochę prawie do wszystkiego, szczególnie, gdy gotuję wg Pięciu Przemian, jest on moim najczęściej dodawanym smakiem kwaśnym. Poza tym nadaje się do sosów do sałatek, marynat, zamiast cytryny do herbaty. Ja staram się pić szklankę letniej wody z łyżką octu jabłkowego przed snem i po przebudzeniu, profilaktycznie. Jeśli komuś przeszkadza smak, można dodać trochę miodu lub soku owocowego. Należy pamiętać, że jak z wszystkim, nie można z octem jabłkowym przesadzać. Ja staram się nie przekraczać spożycia 3 łyżek dziennie. Aha. Jeżeli nie ma czasu na zrobienie octu w domu, dostępny jest on także w sklepach, ale z tym należy uważać. Chodzi o to, żeby było jasno i wyraźnie napisane na butelce, że jest to ocet jabłkowy naturalny, a nie zwykły ocet o smaku jabłkowym, bo takie też są dostępne w sprzedaży. I jak wspominałam wcześniej, pamiętajcie o ciemnym szkle, bo widziałam już przebarwiony ocet jabłkowy w przezroczystych butelkach na sklepowych półkach.

No to chyba tyle, mam nadzieję, że o niczym nie zapomniałam. Powodzenia życzę!

* tekst edytowany 28.09.12

Źródła: http://www.lepszezdrowie.info/ocet.htm
          http://gramzdrowia.pl/uleszka/miec-pod-reka/ocet-jablkowy.html
          http://www.ocetjablkowy.com.pl/
          http://www.bioslone.pl/ocet-jablkowy

Zupa i syrop z dzikiego bzu czarnego

Szczerze przyznam, że owoców czarnego bzu trochę się bałam. Podobno lat temu wiele Mama przygotowała z nich jakiś sok, który miał służyć jako domowe remedium na zimowe przeziębienia. I podobno na zdrowie nam to nie wyszło. Stąd ten strach. Dlatego należy pamiętać, że owoce dzikiego bzu mają właściwości zarówno napotne jak i przeczyszczające. Poza tym również wzmacniające (czyli w sam raz na zbliżającą się zimę),zawierają witaminę E, która chroni komórki przed utleniaczami. W Norwegii przeprowadzono badania nad skutecznością owoców dzikiego bzu w walce z grypą. Części pacjentów podawano owe owoce cztery razy dziennie przez pięć dni, pozostałym podawano placebo. Wyniki były takie, że pacjenci spożywający dziki bez byli wolni od genów grypowych cztery dni wcześniej od pozostałych, jak i potrzebowali mniejszej ilości leków kontrolujących objawy grypy.
Należy jednak pamiętać, że surowe i niedojrzałe owoce dzikiego bzu zawierają sambunigrynę, związek posiadający właściwości toksyczne. Na szczęście w trakcie gotowania lub suszenia substancja ta ulega rozkładowi, więc nie należy się obawiać. Wypróbowałam na sobie i żadnych skutków ubocznych nie zaobserwowałam.
I jeszcze jedno. Cukier niszczy zdrowotne właściwości dzikiego bzu, dlatego przetwory lepiej słodzić np. stewią czy też syropem z daktyli. Ja użyłam syropu z agawy.

Zupa z dzikiego bzu jest bardzo starą duńską potrawą, tradycyjnie serwowana jest jako pierwsze danie, choć może wydawać się bardziej potrawą deserową. W dawnych czasach zwykle najpierw zapełniało się żołądek taką owocową zupą by oszukać głód. Ja jednak obstawiam przy deserze.

Bazowałam na przepisie Camilli Plum z książki 'The Scandinavian kitchen', ale użyłam własnych proporcji, czyli wszystko było 'na oko' i 'do smaku'.

Hyldebærsaft czyli sok z owoców czarnego bzu

Zupę z owoców przeważnie przygotowuje się z przygotowanego wcześniej syropu. 10-litrowy garnek (ja użyłam garnka 2-litrowego) należy wypełnić owocami (Camilla twierdzi, że z baldachimów należy oberwać jedynie te długie i grube łodyżki, resztę można zostawić; ja wypróbowałam widelcowy sposób) i zalać wodą. Gotować  na małym ogniu pół godziny. Następnie wszystko należy przecedzić przez sito wyłożone płótnem i zostawić do odciekania do następnego dnia (ja po prostu przecedziłam przez sitko). I już. Tak przygotowany syrop można zamrozić (ja nie zamierzam tego robić, unikam mrożenia), lub posłodzić i spasteryzować (lepiej użyć czegoś innego niż cukier, ale to już moja uwaga, nie Camilli). A na przeziębienie zalać gorącą wodę, dodać miód i plasterek cytryny.

Hyldebærsuppe czyli zupa z owoców czarnego bzu

By zrobić zupę, sok należy trochę rozcieńczyć z wodą, dosłodzić i dodać soku z cytryny/limonki (raczej nie do pominięcia, znacznie poprawia smak). Serwować z rodzynkami, kawałkami gruszki i kleksem z bitej śmietany. Najlepiej na zimno. Ja gruszkę najpierw lekko podgrillowałam a potem podgotowałam w kilku łyżkach czerwonego wina i soku z bzu. Zaskakująco nowy smak. Choć D. stwierdził, że po prostu dziwny. Ja za to ze smakiem zjadłam obie porcje ;)

Źródła:

http://www.aptekarzpolski.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=375&Itemid=86

http://www.alive.dk/Nyheder/Sund/2011-36-Derfor-skal-du-spise-hyldebaer.aspx

Organizator: Aniko

Z mądrości chińskich. Mama i ja.

Ostatnio kupuję sporo książek, chyba nawet trochę zbyt wiele, bo nie mam czasu ich czytać. Zostaną na długie, zimowe wieczory. Ale jedną z tych książek chciałabym się podzielić już teraz, chciałam zresztą wcześniej, ale mi to umykało. Od niedawna zaczęłam czytać na temat dietetyki w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej, czyli tak zwanej Kuchni Pięciu Przemian. Temat jest to obszerny i nie będę się tu teraz rozpisywać bo nie jestem na tyle kompetentna, a dla tych, którzy nie wiedzą na ten temat wiele (tak jak i ja do niedawna), polecam poszperać, a szczególnie tutaj, dla mnie wszystko zaczęło się od Trufli :)
Wracając do tematu. Jeszcze bardziej od niedawna zaczął mnie interesować temat macierzyństwa, szczególnie odpowiedzialnego macierzyństwa. Bo jak mi kiedyś do tego przyjdzie, to chciałabym to zrobić z głową. No i zdaję sobie sprawę z tego, jak wielką rolę odgrywa odżywianie matki w czasie ciąży i jak wielkie może ono mieć wpływ na dziecko. Co więcej, okazuje się, że nie rozchodzi się jedynie o dietę kobiety ciężarnej, ale o cały sposób odżywiania i styl życia rodziców jeszcze przed poczęciem. Dlatego zaczęłam szukać czegoś, gdzie znalazłabym więcej o tych wszystkich zależnościach. No i znalazłam wszystko wytłumaczone w książce Barbabry Temelie i Beatrice Trebuth 'Odżywianie według Pięciu Przemian dla Matki Dziecka'. Dlatego chciałabym polecić książkę wszystkim Mamom i przyszłym Mamom, Tatom zresztą też.

 Korzystając z owej książki chciałabym przytoczyć kilka, według mnie, ciekawych uwag dotyczących żywienia dzieci najmniejszych. I chyba będą one trochę zaskakujące, dla niektórych może nawet szokujące. Ale według mnie dobrze jest od czasu do czasu przeżyć taki szok świato-oglądowy, przekonać się, że niektóre od dzieciństwa wpajane nam (w dobrej zresztą wierze) nawyki, może jednak niezupełnie wyszły nam na zdrowie. Dzięki temu będziemy mogli zrobić więcej dla własnych dzieci. A dzieci są ważne ;)
  Dużo mam się zastanawia, czym najlepiej karmić swoje pociechy, gdy odstawi się je od piersi. Okazuje się, że zaledwie kilka wysokowartościowych energetycznie warzyw i zbóż (marchew,dynia, słodkie ziemniaki, koper włoski, szpinak, kalarepa, buraki czerwone, kalafior, ryż, kasza jaglana), wystarczy, by zapewnić dziecku wszystko, czego potrzebuje do trzeciego roku życia. Dzieci w tym wieku nie potrzebują do prawidłowego rozwoju mięsa ani jajek, które zawierają zbyt dużo białka, które sztucznie przyśpieszają wzrost dzieci. Poza tym można by również zrezygnować z soków owocowych, szczególnie tych zawierających cukier. Dzieci bardzo szybko uzależniają się od cukru i potem nie smakuje im już woda czy też niesłodzona herbata. No i co równie ważne:
"Przemysłowa obróbka zmienia strukturę krystaliczną surowego cukru, sprawiając, że wszystkie substancje towarzyszące są usuwane jako odpady. Ale to właśnie te substancje towarzyszące zawierają wszystkie witaminy i minerały, które czynią surowy cukier tak wartościowym pokarmem. Przy spożyciu białego cukru organizm jest zmuszony czerpać ze swoich własnych rezerw witaminy i sole mineralne, by go strawić. W ten sposób jedzenia białego cukru prowadzi do niedoboru witamin i substancji mineralnych, co przejawia się wczesnym pojawieniem się próchnicy zębów. Uzależnienie od cukru u dzieci objawia się najpierw niepokojem, potem zaś osłabieniem koncentracji i spadkiem wytrzymałości."
 Równie istotne jest to, że dziecko w pierwszym roku życia nie potrzebuje ani soli, ani żadnych przypraw. Sól jest obciążeniem dla nerek i prowadzi do ich obstrukcji.
 Kolejną ważną sprawą, którą chciałabym tutaj poruszyć, jest to, czym nie należy dziecka karmić, by nie osłabić jego odporności. I tutaj chyba znowu przytoczę cały fragment książki. Dla jasności dodam tylko, że Tradycyjna Medycyna Chińska dzieli pokarmy m.in. na ciepłe i zimne, które działają ogrzewająco i wychładzająco na organizm.
 "Jeśli dziecko zjadło lub wypiło za dużo produktów zimnych, łatwo może dojść do przeziębienia, kataru, kaszlu lub biegunki. (...) zimne pokarmy osłabiają śledzionę, a zarazem odporność. Zadaniem śledziony jest oddzielanie 'tego co przejrzyste', czyli wartościowe w pokarmie, od 'tego co mętne', czyli bezwartościowe. To, co przejrzyste, zostaje wprowadzone do obiegu energetycznego w postaci czystego czi (czyli energii, przyp. ja) natomiast to, co mętne, zostaje wydalane jako mocz i fekalia.  Przy osłabieniu śledziony to, co mętne i to, co przejrzyste nie zostaje rozdzielone w wystarczającym stopniu, w związku z tym to, co mętne, gromadzi się w postaci tzw. śluzu. Śluz (...) stanowi przyczynę kataru, chronicznego przeziębienia, zapalenia ucha środkowego itd.
  Produkty mleczne, takie jak mleko, jogurt, ser itd., są główną przyczyną powstawania śluzu, zwłaszcza wtedy, gdy towarzyszą im wychładzające owoce, takie jak banany. Typowy posiłek dla dziecka - jogurt lub twarożek z bananem - jest najgorszym pożywieniem, jakie można mu podać. (...)
Mętne składniki pożywienia, które nie zostają wydalone w przypadku osłabienia śledziony, gromadzą się w przewodzie pokarmowym, wytwarzając śluz.  W połączeniu z ciepłem ciała, prowadzi to do tak zwanego ' wilgotnego gorąca' lub 'wznoszącej się gorącej wilgotności'. Zjawisko to przejawia się u dziecka ropnym zapaleniem ucha środkowego, gorączką, kolkami jelitowymi, wysypkami skórnymi, chronicznym katarem, zapaleniem oskrzeli, kaszlem, lub zaropiałymi oczami. Wszystkie te choroby są dzisiaj 'skutkami ubocznymi' zalecanego przez zachodnich dietetyków sposobu karmienia dzieci.  W Chinach nie ma prawie żadnych produktów mlecznych, a matki dobrze wiedzą, że surowa żywność i owoce wychładzają organizm. Dlatego chińscy pediatrzy znają zapalenie ucha środkowego jedynie z podręczników. "


I teraz trochę w innym temacie, ale równie ciekawie:
 "To samo dotyczy zresztą osteoporozy - odwapnienia kości - która w uprzemysłowionych krajach zachodnich nasila się w zastraszającym tempie, zwłaszcza u kobiet po menopauzie. Dzieje się tak, mimo iż większość kobiet za poradą lekarzy i dietetyków jadło duże ilości produktów mlecznych, podobno po to, by zapobiec tej chorobie. W Chinach, gdzie do niedawna prawie w ogóle nie było produktów mlecznych, przypadki osteoporozy należały do rzadkości. Również niektórzy zachodni badacze odkryli ostatnio, że produkty mleczne, mimo iż zawierają bardzo dużo wapnia niezbędnego do budowy kości, upośledzają proces odkładania się tego pierwiastka w kościach.


  Inne podawane małym dzieciom w dużych ilościach produkty, które mają wychładzający wpływ na śledzionę i wywołują wyżej wymienione dolegliwości, to: cukier, słodycze ( z zawartością cukru), lody, wszystkie napoje schłodzone, soki owocowe i owoce południowe, takie jak kiwi, mandarynki, mango i pomarańcze."


Tak, tak, ja też jadałam pomarańcze na przeziębienie, bo ma dużo witaminy C, wiadomo. No ale okazuje się, że dzika róża zza płota czy też z rowu (byle nie tego przy szosie;) ma jej dużo więcej. A cytrusy rosną w ciepłych krajach nie bez powodu - ochładzają organizm, gdy z nieba leje się żar. Nie mówię, że teraz trzeba się ich wystrzegać za wszelką cenę, ale jak dla mnie, to teraz i tak smakują gorzej, a poza tym dobre jabłko jest dużo lepsze.


PS. I jeszcze sprawdzony środek w przypadku rozpoczynającego się przeziębienia i kataru: 

1/2 łyżeczki korzenia lukrecji 

 plasterek świeżego imbiru 

gotować przez 20 minut w 1/2 litra wody.

No i pić do oporu :)
-------------------------
Fragmenty pochodzą z książki "Odżywianie według Pięciu Przemian dla matki i dziecka" autorstwa Barbary Temelie i Beatrice Trebuth
Wydawnictwo Czerwony Słoń, Gdańsk 2003

Domowe sposoby na przeziębienia, żeby dzieci nie chorowały.

Czas umyka, a ja się przecież zobowiązałam napisać o recepturach na odporność i przeciw przeziębieniom.
Czosnek.
 Zacznę może trochę banalnie, bo chyba prawie każdy wie, że czosnek jest naturalnym antybiotykiem. Ma bardzo wiele zdrowotnych właściwości (sprawdź), ale co nas tutaj najbardziej interesuje, to jego działanie uodparniające oraz zwalczające bakterie i wirusy. Najlepiej byłoby włączyć czosnek do codziennej diety, zresztą nadaje on potrawom bardzo wyrazisty, charakterystyczny smak, co jest jego dodatkowym walorem i u nas się bez niego nie obejdzie. Oczywiście polecam czosnek krajowy, niezależnie od tego, w którym kraju się żyje ;) Czosnku z Argentyny lub też Chin nie polecam, no chyba, że ktoś tam mieszka. W zeszłym roku nie udało mi się znaleźć duńskiego czosnku, na szczęście tym razem mam zamiar się tam udać z pęczkiem polskiego czosnku ekologicznego, z hodowli rodziców :) Tyle o czosnku.
Dzika róża.
O dzikiej róży wspomniałam w poprzednim wpisie, polecam pić profilaktycznie herbatę z owoców dzikiej róży słodzonej miodem.
Imbir.
Kolejną cudotwórczą roślinką jest korzeń imbiru, stosowany od tysięcy lat w medycynie Wschodniej. Stosowanie imbiru regularnie pomaga w wielu dolegliwościach (np. stanach zapalnych stawów) jak i wielce wzmacnia odporność. Gdy jednak dojdzie do przeziębienia, również należy używać imbiru w celach rozgrzewających, działa napotnie i niszczy wirusy. Moją sprawdzoną recepturą na przeziębienie, katar i ból gardła jest herbatka z rumianku, startego imbiru, miodu i cytryny. Warto do niej również dodać lipę, działa napotnie. Tylko trzeba pamiętać, że taką herbatę, jak i wszelkie inne ziołowe napary należy dobrze zaparzyć, przez ok. 40 min. Jest na to dobry sposób, wsypać mieszankę do termosu, zalać wrzątkiem, zakręcić i odczekać.
Maliny.
Zapomniałabym o malinach, a nie wypada. Maliny również działają napotnie, ja je często dodaję do naparu z lipy. Najczęściej używam suszonych (w Polsce dostępne w serii Herbatek Ekologicznych Dary Natury), w tym roku udało mi się samej ususzyć torebkę i zrobić kilka słoiczków soczków. Herbaty malinowe i sok sklepowy też lubię, aczkolwiek nie wiem, na ile właściwości malin są w nich zachowane.

A jak już jest naprawdę jest źle, to mieszam wszystko razem: rumianek, lipę, imbir, maliny, dziką różę, miód i jeszcze tymianek. Piję litrami i nie wychodzę z łóżka. Tylko to na szczęście się nie za często zdarza.

To tyle o moich znanych i lubianych naturalnych sposobach przeciwko przeziębieniom. O tym, co jeść, żeby być zdrowym. Miało być jeszcze o tym, czego nie jeść, ale to już chyba następnym razem.

ola jesienna

Coś mi nie idzie pisanie, umknęła mi ta myśl zapisywania codzienności. Wakacje minęły jak zawsze za szybko, pod znakiem kawiarni. Teraz tak trochę bunkruję się u rodziców, lubię tu być o tej porze roku. Babie lato. Słonecznie i ciepło. Dojrzewające owoce na drzewach, śliwki, jabłka i gruszki. I dzika róża. Powidła, dżemy i czatneje (ponoć tak to się pisze po polsku, widziałam we Wróżce). Bo gdyby ktoś nie wiedział, to przepis na najlepsze powidła śliwkowe jest bardzo prosty: strząsnąć z drzewa kosz śliwek, najlepiej przejrzałych, słodkich i miękkich, odpestkować i wrzucić do gara, i na piec. Trochę wody na dno, smażyć z rana i wieczorem przez 3-4 dni, czasami mieszając. I jak się już wysmażą do chcianej przez nas gęstości - do słoików i zagotować. Tak, tak, wcale nie zapomniałam o cukrze, jest najzupełniej zbędny. A powidła są nieziemskie! Nie zliczę, ile śliwek przerobiłyśmy, na pewno ze dwie setki kilogramów. 

Poza tym pierwszy raz spróbowałam coś zrobić z jarzębiny i kaliny, wyszedł dżem z dodatkiem jabłek. Co prawda na początku nie bardzo mi smakował, te owoce mają bardzo specyficzny, gorzkawy posmak, jabłka i cukier nieco go neutralizują. Zależy co kto lubi, Mamie smakował od początku, ja dzisiaj stwierdziłam, że aż taki zły nie jest ;) Chyba powinnam dodać, że gdyby ktoś chciał robić przetwory z kaliny, dzikiego bzu i jarzębiny chyba też, to te owoce należy najpierw przemrozić, zawierają one bowiem substancje szkodliwe dla dzieci (wiem, bo miałam okazję doświadczyć jako dziecko, a Mama tylko raz zrobiła sok z dzikiego bzu).

I jeszcze dzika róża. To nasze odkrycie zeszłoroczne! Zrobiłyśmy kilka słoików konfitur, mają niesamowity, nieopisywalny smak. Niestety tylko kilka, bo jednak róża jest ciężka do przetwarzania. Zbieranie to jedno, potem jeszcze trzeba się pozbyć pestek, żmudna praca. W tym roku  zrobiłam kilka słoiczków dżemu różano-jabłkowego, oczywiście ze sporą przewagą jabłek, a smak ciągle nieziemski. Zastanawiałam się nad sposobem uniknięcia tego strasznego wybierania pestek i właśnie znalazłam: zalać owoce wodą i gotować do miękkości, potem przetrzeć przez sito. No to się gotują, zobaczymy, co z tego wyjdzie. Bo naprawdę warto się potrudzić. Wcale nie tak wielu ludzi wie, że dzika róża zawiera 20-30 razy więcej witaminy C niż cytryna! Uodparnia i wzmacnia, szczególnie na zimę, przeciwko przeziębieniom. Poza tym wzmacnia serce, obniża poziom cholesterolu, powstrzymuje zmiany miażdżycowe, hamuje procesy starzenia się organizmu etc.  Po prostu owoc anielski, polecam. 

Mam pomysł. Postaram się pozbierać wszelkie znane mi informacje na temat zapobiegania/leczenia przeziebień i wzmacniania odporności metodami naturalnymi. Aby Stasie, Zuzie, Roszki i Bazylki juz nie chorowały. Lubię ten pomysł.