Bułki niekłopotliwe.

 Marzą Wam się zdrowe bułki, których nie trzeba zagniatać a potem formować? No to dobrze trafiliście! Te bułki wypiekam zwykle, gdy kończy się chleb i nie mam czasu zastanawiać się nad nowym. Albo gdy już nie ma chleba a wieczorem jestem tak zmęczona, że nie mam ochoty babrać się z mąką. Wsypuję wszystko do jednej miski, dolewam wody, mieszam drewnianą łyżką i idę spać. A rano przekładam ciasto łychą na blachę, piekę i już, po "kłopocie".

 Bułki są wg pomysłu (a to ci niespodzianka!) Sary Britton. Sarah co prawda specjalistką od wypieków chlebowych nie jest (co możemy jej wybaczyć za ten ostatni orzechowo-nasienny chleb;), czego dowiodła swoim pierwszym przepisem na te bułki, który był, co tu dużo mówić, totalną klapą. Na szczęście receptura została ulepszona i według mnie jest ona bardzo dobra, można nią dowolnie żonglować. 

 Etrala kiedyś wspominała, że ostatnio piecze chleby na drożdżach, leżakujące. Pomyślałam wtedy o tych bułeczkach, i choć nie są one chlebem, to proces jest podobny. Dopiero teraz udało mi się je sfotografować, bo zwykle szybko znikają. Jakiś czas temu zamiast drożdży zaczęłam do nich dodawać zakwasu - sprawuje się również dobrze. Mąki można użyć dowolnej, ja przeważnie dodaję trzy różne (np.: żytnia z pełnego przemiału, grahamka, razowe: pszenna, orkiszowa, z Olandii, nawet gryczana albo po prostu płatki owsiane, te duńskie są bardzo drobne). Orzechy i nasiona też do wyboru, do koloru, ważne, by trzymać się proporcji. Ja raz się rozpędziłam i dodałam szklankę gotowanej komosy - to już było trochę za dużo, bułki wyszły lekko gliniaste, choć całkiem zjadliwe, a nawet smaczne :)

Bułki niekłopotliwe

(12 sztuk, oryginalny przepis)

3 szkl. mąki (po 250 ml, w tych użyłam mąki z Olandii, drobnych płatków owsianych i grahamki)

1 szklanka miksu nasion i orzechów (siemię lniane i sezam pół na pół)

2 szklanki zimnej wody

20g świeżych drożdży lub 3 łyżki zakwasu żytniego

1 łyżeczka dowolnego słodu/miodu (melasy karobowej)

łyżeczka soli morskiej bez dodatków

2 łyżeczki nierafinowanego oleju (rzepakowego)

coś do posypania (czarnuszka i pestki dyni)

W wodzie rozprowadzić zakwas/drożdże, słód i olej, dodać suche składniki i wymieszać do połączenia. Przykryć ściereczką i pokrywką, zostawić na noc w temperaturze pokojowej. Następnego dnia ciasto wyłożyć przy pomocy dużej łyżki (np. drewnianej) na blachę pokrytą papierem do pieczenia. Posypać ulubionymi nasionami, piec ok. 30-40 minut w 200 stopniach C. Rozkrajać po przestygnięciu.

Chleb bez chleba.

Dzisiaj będzie o chlebie, bardzo nietypowym chlebie. Ludzie oszaleli na punkcie tego chleba, ciągle go pieką. Zarówno zagraniczna, jak i nasza polska, dodaje wariacje na jego temat.

A to przecież nie jest nawet prawdziwy chleb. Zbitek orzechów i ziaren, zero mąki. A jak to się ma wszystko trzymać razem, spytacie? Ano za pomocą psyllium, czyli babki płesznik, o ile wierzyć polskiej wikipedii ;) Jest to roślinka pochodząca z Indii, na zachodzie zaczęła robić karierę ze względu na wysoką zawartość błonnika pokarmowego. Redukuje cholesterol, pomaga zarówno na zaparcia jak i biegunki, reguluje pracę jelit. A w dodatku posiada właściwości żelujące, stąd jest często używany do wypieków bezglutenowych, skleja wszystko do potęgi ;)
Zabawna historia z tym psyllium, bo w zasadzie miałam z tym czymś do czynienia już kilka lat temu. Tylko wówczas nie do końca wiedziałam z czym mam do czynienia, a moja ignorancja i wieczne zabieganie sprawiły, że nigdy się do końca nie dowiedziałam. Szukałam informacji po duńsku chyba, a mój duński był wtedy raczkujący ;) W miejscu, w którym wówczas pracowałam, był cały wór, i kiedy piszę wór, naprawdę mam na myśli wór, tego specyfiku. Nikt tego nie używał, więc postanowiłam się dowiedzieć co to takiego jest. Okazało się, że można z tym piec chleb bezglutenowy. A tego się właśnie wtedy uczyłam! Zaczęłam więc wypieki z przepisów ze strony producenta i nawet wychodziły. Tylko w którymś momencie zwątpiłam, bo w zasadzie nie byłam pewna, co to właściwie jest... Na ile naturalny jest to specyfik, na ile stworzony przez człowieka. Przestałam używać i miałam doszukać informacji na ten temat, ale już tego nie zrobiłam, zaczęłam eksperymentować z własnymi przepisami bezglutenowymi.
I kilka (a może trochę ponad 2) lat później trzeba było Sary Britton, żeby mi uprzytomniła, że ten cały psyllium husk wcale nie jest taki zły ;)
 Sarah zrobiła bezglutenowy chleb, używając bezglutenowych płatków owsianych. Ja takowych nie używam, i od jakiegoś czasu jest to na mojej liście, aby się dowiedzieć jak to naprawdę jest z tym bezglutenowym owsem. Dwa dni temu byłam na Copenhagen Food Fair i gdy zobaczyłam producenta m.in. płatków bez gluta, to od razu pobiegłam w jego kierunku. Dowiedziałam się tyle, że owies jako taki nie posiada glutenu. Jednak w normalnej uprawie zawsze bywa skażony glutenem pochodzącym z innych zbóż, jako, że do produkcji używa się tych samych młynów, czy nawet przyczep transportujących zboże z pola do młyna. I w ten sposób również inne ziarna, teoretycznie bezglutenowe jak gryka czy proso, często glutenem są skażone. Dlatego osoby z wysoką nietolerancją powinny wybierać produkty certyfikowane, bo nigdy nie wiadomo co znajduje się w tych nie sprawdzanych.
 Aurion, bo z przedstawicielką tego producenta rozmawiałam, swoje pola bezglutenowego owsa ma na jednej z duńskich wysepek, więc o kontaminację raczej trudno. Jednak z tego pola owies jest przewożony do normalnego młyna, z tym, że wcześniej porządnie wymytego z pozostałości glutenowych. Aurion ma w planach otworzenie osobnego młynu, specjalnie dla ziaren bezglutenowych, zdaje się, że już nad tym pracują.  Póki co, zapotrzebowanie na bezglutenowy owies w Danii wynosi 2%, jednak tendencja jest wzrastająca, również w pozostałych krajach skandynawskich. Mam nadzieję, że wzrośnie na tyle, że ceny będą mogły nieco opaść, póki co za kilogram bezglutenowych płatków trzeba zapłacić ok. 20 zł (40 koron duńskich).

Przepis podaję za My New Roots, opis wykonania dostosowany do własnych potrzeb:

Life-Changing Loaf of Bread

135g słonecznika

90 g siemienia lnianego

65 g orzechów laskowych lub migdałów

145g płatków owsianych

2 łyżki nasion chia

3 łyżki sproszkowanego psyllium

1 łyżeczka dobrej soli

1 łyżka syropu klonowego (użyłam szczypty stevii)

3 łyżki oleju kokosowego lub ghee (użyłam nierafinowanego oleju rzepakowego)

350 ml wody

Wszystkie składniki połączyć ze sobą w misce, masa powinna być bardzo gęsta. Przełożyć do małej keksówki wyłożonej papierem do pieczenia, wierzch wygładzić łyżką. Odstawić na kilka godzin lub całą noc. Po uniesieniu papieru z 2 stron, bochenek powinien gładko od niego odchodzić, wtedy wkładamy foremkę do piekarnika nagrzanego do 175 stopni C. Po 20 minutach chleb wyciągamy z foremki przy pomocy papieru, odwracamy do góry nogami i pieczemy luzem, już bez foremki, kolejne 30-40 minut, lub do czasu osiągnięcia ładnego koloru. Kroimy po całkowitym ostygnięciu.

Ps. Psyllium można zakupić np. na allegro.

Kokosowa czekolada na zdrowie.

Od kiedy zaczęłam eksperymentować z niestandardowymi napojami kakaowymi, tradycyjne kakao wydaje mi się po prostu nudne. Opcji jest niesłychanie wiele: można używać różnych rodzajów mleka roślinnego, dodawać coraz to inne dodatki, dosładzać na różne sposoby. Można na ciepło i można na zimno. A w dodatku jest to całkiem zdrowy napój, pod warunkiem oczywiście, że użyjemy produktów dobrej jakości.
A oto zapowiedziany pomysł na to, jak wykorzystać właśnie co przygotowane mleko kokosowe.
Przepis oparty na Superfood Haute Chocolate  Sary Britton, z moim małym twistem.
Ostatnio zaopatrzyłam się w proszek maca, jest to korzeń bardzo prozdrowotnej andyjskiej roślinki. Więcej informacji w podanym poniżej linku, a ja dla zachęcenia powiem tylko, że jest to specyfik używany (również) jako afrodyzjak :) Zwiększa libido zarówno u kobiet, jak i mężczyzn.

Kokosowa czekolada na zdrowie

duży kubek mleka kokosowego

2 łyżeczki dobrego kakao (użyłam Valrhona, można użyć surowego)

1 łyżeczka kruszonych nasion kakaowca

1 łyżeczka proszku maca (info)

szczypta imbiru

szczypta chilli

2 szczypty cynamonu

pół łyżeczki esencji waniliowej (domowej)

1 dojrzały banan

Wszystkie składniki zblendować i podgrzać do temperatury 40 stopni C.
W ten sposób zachowujemy wszystkie lecznicze właściwości składników.
Banan pełni tu rolę zarówno zagęszczającą jak i słodzącą, dlatego ważne jest, by był dojrzały.
Polecam eksperymentować z różnymi wariantami smakowymi.
Smacznego i na zdrowie!

 

Przepis dołączam do Czekoladowego Weekendu, którego w tym roku cudem nie przegapiłam :)

Cebulowa po wietnamsku - pho.

Za oknem znowu świeży śnieg. Tak średnio co dwa dni pada, topi się i znowu spada nowy. Na szczęście słońce też wychodzi coraz częściej. Wyciągam do góry głowę i podwijam rękawy, niedobór witaminy D daje mi się we znaki.

Na te zmiany temperatur i humoru najlepsza jest miseczka zupy.

Pierwszy raz gotowałam ją zaraz po przeprowadzce tutaj, na początku grudnia. Za oknem też było biało.

Po więcej informacji i piękne zdjęcia odsyłam do My New Roots (a jakże), ja jak widać miałam zły dzień na robienie zdjęć ;)

Zupa, a w zasadzie sam wywar jest naprawdę niesamowity. Esencjonalny, inny. To dla mnie zupełnie nowy, intrygujący smak. Polecam!

Zupa cebulowa w wietnamskim stylu
(Pho-inspired)

1 kg cebuli (dowolnej)

50g świeżego imbiru

1 łyżka nasion kopru włoskiego

3 torebki czarnego kardamonu (może być zielony)

3 gwiazdki anyżu

1 łyżeczka nasion kolendry

pół łyżki soli morskiej/himalajskiej

1,5 l wody

Do podania:

makaron gryczany soba lub ryżowy

surowe warzywa do wyboru (np.: szpinak, bok choy, brokuły, romanesco, kalafior, kapusta, seler naciowy, jarmuż, koper włoski, pieczarki, papryka)

dodatkowo do wyboru: bazylia tajska, zielona kolendra, dymka, nać pietruszki, prażony sezam)

Obraną cebulę pokroić w większą kostkę, imbiru nie obierać, pokroić w plastry.
Wszystkie składniki zalać wodą, doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu, pod przykryciem, ok. godzinę.
Można też gotować przez pół godziny, następnie wyłączyć ogień i zostawić do czasu serwowania, odcedzić.
Podawać z makaronem i wybranymi warzywami.

Makaron gryczany można kupić lub przygotować samemu. Ten kupny przeważnie jest z dodatkiem pszenicy i różnych innych składników, więc postanowiłam sama go przygotować. I niestety średnio byłam zadowolona z rezultatów, kruszył się mocno. Dopracuję i podam przepis, tymczasem zachęcam do eksperymentów :)
Warzywa podawać na surowo, można ewentualnie zblanszować co twardsze (np. brokuły).
Wersja ze zdjęcia jest ze szpinakiem, koprem włoskim, nacią pietruszki. Wersja z brokułem, pieczarką i kolendrą była jeszcze lepsza. Również bardziej smakował mi wywar na czerwonej cebuli, ale to pewnie indywidualna kwestia.


###############

A jeżeli nie macie ochoty na zupę, to polecam naprawdę niepowtarzalny gulasz. Burak z Burgundii według Jadłonomii. Symfonia smaku!

Kakao na zimno i bez mleka.

Trochę rzadko bywam w domu ostatnimi czasy, więc narobiło się trochę zaległości. Zapewne jeszcze się ich trochę narobi, bo ostatnio wzięłam na siebie nowe obowiązki i będę musiała im poświęcić większość swojego czasu, żeby to wszystko miało jakiś sens. Nie będzie bezboleśnie i nie będzie "mimochodem", choć do końca wierzyłam, że może jednak się uda ;)

W zeszłym tygodniu został mi polecony pewien film, 'Forks over Knives', czyli 'Widelce zamiast noży'. Obejrzałam go z zaciekawieniem, chociaż jednak bez większego zdziwienia. Tych, którzy widzieli wcześniej 'The Gerson Miracle' (link w tym poście) albo zetknęli się z terapią Gersona, film ten nie zszokuje. Gerson kilkadziesiąt lat wcześniej doszedł do podobnych wniosków, i spotkał się z podobnym przyjęciem... Rak jest uleczalny i należy mówić o tym głośno. Co więcej, zarówno rakowi jak i całej masie chorób cywilizacyjnych można zapobiegać.
Film znalazłam tutaj, niestety bez polskich napisów. A wiecej informacji jak również ciekawych przepisów znajdziecie na stronie www.forksoverknives.com. Nas też to dotyczy, Polacy są obecnie najszybciej tyjącym narodem w Europie. Ponoć nawet tyjemy szybciej niż Amerykanie...

Sama jeszcze jadam produkty pochodzenia zwierzęcego, ale coraz bardziej mi się odechciewa. Tym bardziej, że bezmleczne 'kakałko' jest naprawdę pyszne!

Bezmleczne kakao orzechowe na zimno

1 szklanka orzechów włoskich namoczona na noc

700ml wody

2-4 daktyle

1 łyżka sezamu

1 łyżka kruszonych ziaren kakaowca

1 łyżeczka prawdziwego kakao (np. Valrhona lub jakieś surowe)

2 kostki gorzkiej czekolady (ewentualnie)

pół łyżeczki karobu (ewentualnie)

Świeżo wyłupane orzechy włoskie zalać ok. 3 szklankami wody na noc.
Następnego dnia przecedzić i przepłukać, przełożyć do blendera (może być stojący lub ręczny).
Zalać wodą i zblendować wszystkie kawałki orzechów. Przecedzić przez jedną warstwę tetry ('mleko' będzie bardziej gęste, tego co zostało nie wyrzucać, w następnym wpisie będzie o tym, jak można taką pulpę sprytnie wykorzystać). Do mleka dodać daktyle, sezam, kawałki kakaowca (lub rozbić je wcześniej w moździerzu, mój blender ich nie chwytał) i kakao lub czekoladę. Albo karob. Zblendować i rozlać do szklanek. Pić z uśmiechem na twarzy.

I naprawdę polecam spróbowanie produkcji własnego mleka roślinnego, to naprawdę łatwe i dużo zdrowsze niż mleko z kartonów. Dla zachęty wklejam filmik Sary B. z My New Roots. Sarah filmiki zrobiła tylko dwa, (pierwszy o gotowaniu komosy już Wam pokazywałam), ale oba wyszły jej cudownie.

Komosa z jaglanką na zielono.

Zaraz zacznę produkcję mojego ulubionego pieczywa chrupkiego, ryż, komosa i kasza jaglana czekają już w pogotowiu. Przy okazji komosy chciałam sobie po raz kolejny obejrzeć filmik instruktarzowy jej gotowania przez Sarę Britton, bo po prostu miło się go ogląda. A, że właśnie wróciłam ze sklepu ze świeżą zieleniną, to nie mogłam długo zwlekać...

Do swojej wersji użyłam:

garść ugotowanej komosy ryżowej

garść ugotowanej kaszy jaglanej

2 gałązki natki pietruszki

kilka liści szpinaku

1 dymka ze szczypiorkiem

1 łyżka nierafinowanego oleju rzepakowego

2 szczypty soli morskiej

Lekko wymieszać składniki i zjeść ze smakiem. Skoro za oknem wiosna, to na talerzu też!

Sałatka marokańska. Marchew i soczewica.

Od razu powiem, że nie znoszę określenia 'kuchnia afrykańska'. Albo jeszcze bardziej 'danie afrykańskie', 'zupa afrykańska' czy też 'deser afrykański'. No bo co to ma właściwie znaczyć? Jak Afryka długa i szeroka, tyle ma różnorodnych kuchni i smaków. I o ile wiele z nich ma cech wspólnych (zwykle uwarunkowanymi położeniem geograficznym czy też wpływami kolonialnymi), to jeszcze więcej różni się od siebie totalnie.
I o ile Maroko leży w Afryce, to tak jak pozostałe kraje Afryki Północnej, sporo czerpie z kultury arabskiej.
A już na pewno kuchnia marokańska dużo z niej czerpie. I tutaj się zatrzymam, to tylko tytułem ogólnego wstępu, bo w Maroko jak dotąd nie byłam. Znam je jedynie z opowiadań i zdjęć przyjaciół, którzy się w nim urodzili lub je odwiedzili. I zdecydowanie znajduje się na mojej niekończącej się liście krajów do odwiedzenia... Byłam za to w Malawi, i już niedługo postaram się poruszyć temat tamtejszych kulinariów. Jednak póki co, choć na chwilę przenieśmy się do Maroko, ta sałatka naprawdę powoduje chęć spakowania walizek już i teraz.
Przepis jest autorstwa Sary Britton a My New Roots, znaleziony na Whole Living. Podaję oryginalne proporcje, choć sama robiłam wszystko 'na oko', trzymając się listy składników. Na zdjęciu brakuje cebuli i suszonych śliwek, bo z rozpędu zaczęłam robić zdjęcia, i dopiero po sesji uprzytomniłam sobie, że czegoś brakuje. Dodałam brakujące składniki, ale na kolejną sesję już nie miałam ochoty ;)

Marokańska sałatka z marchwią i soczewicą

(4 porcje)

1 szkl. czarnej soczewicy (użyłam zielonej)

2-3 duże marchewki (użyłam kolorowych)

1 mała czerwona cebula

6 suszonych śliwek

po pół szklanki siekanej miety i kolendry

Dressing

1 łyżka nasion kuminu indyjskiego

1/2 łyżki nasion anyżku

1/4 łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki sproszkowanego imbiru

1/4 łyżeczki wędzonej papryki (pominęłam)

1/4 łyżeczki sproszkowanej kolendry

szczypta cayenne lub zmiażdżonej papryczki chilli

1 łyżka soku z cytryny

1 łyżeczka miodu lub syropu z agawy

szczypta soli morskiej

Marynata do marchewki

1 łyżka soku z cytryny

2 łyżki soku z pomarańczy (użyłam octu jabłkowego)

szczypta soli morskiej

Zaczynamy od wymieszania składników marynaty, a następnie, przy użyciu obieraczki 'kroimy' marchew na wstążki. Marynujemy i odstawiamy.

Soczewicę można najpierw namoczyć, następnie przepłukać i ugotować al dente.

Kumin, anyż (i ew. ziarenka kolendry) prażymy na suchej patelni do momentu, aż poczujemy ich unoszący się zapach (uważać by nie przypalić). Lekko miażdżymy w moździerzu i łączymy z pozostałymi składnikami sosu/dressingu.

Następnie łączymy soczewicę z marchewką (i pozostałą marynatą) i sosem, dodajemy cienkie krążki cebuli i śliwki pokrojone w drobne kawałeczki. Uwielbiam, szczególnie ten dodatek mięty!

Próbowałam zmieścić marokańską sałatkę w jednym kadrze z marokańską lampą, ale jakoś nie wyszło ;)

Aksamitna zupa kalafiorowo-fasolowa

To był weekend pełen rozpusty żywieniowej. Teraz chyba jedynie post mógłby nas uratować, ale ten raczej nie wchodzi w grę. Zostało tyle jedzenia, że co najmniej przez tydzień nie musiałabym gotować. Co prawda większość jedzenia to mięso, więc D. sam będzie musiał sobie z nim poradzić, ale on raczej nie narzeka. I starczy mu do świąt. Gdybym mogła żywić się jedynie słodyczami, porzuciłabym gotowanie na jakiś czas. Bo tych również mamy spory zapas. A ja mam tak, że kiedy nic słodkiego nie ma na wyciągnięcie ręki to nie muszę, nie tęsknię, mogłoby ich nie być. Wyjątkiem jest jakieś własne ciasto raz na tydzień. Ale teraz gdzie nie spojrzę, wszędzie słodycze, i to jeszcze sklepowe. I co tu robić? Ja nie wiem, nie potrafię, jeszcze nie teraz. Jeśli ich nie będę jeść, to D. zje je wszystkie i na pewno się pochoruje. Dlatego lepiej wszystko podzielić na dwoje ;)
D. miał 30-te urodziny, na weekend przyjechali jego rodzice i brat, oczywiście nie z pustymi rękoma. I stąd te zapasy. A ja mam szczerą nadzieję, że duńskie dzieci chodzą po słodycze w Haloween, byłaby okazja pozbyć się chociaż części ciastek ;) Zobaczymy.

A dzisiaj pora na pyszną zupę, jeszcze sprzed weekendu. Cudownie kremową i białą (u nas śniegu brak). Z pomysłu Sary Britton z My New Roots, znalezioną w gościnnym wpisie na Green Kitchen Stories. Naprawdę fenomenalne połączenie.

White Velvet Soup

(według Sary Britton)

1  kalafior (u mnie średni)

2 średnie cebule

1 główka czosnku (u mnie trochę mniej)

3 szklanki ugotowanej fasoli Lima (u mnie Piękny Jaś)

2 szklanki wody

2 szklanki bulionu warzywnego

sok z jednej cytryny (u mnie dużo mniej)

oliwa z oliwek (u mnie rzepakowy nierafiniowany)

sól morska 

Fasolę namoczyć na noc i następnie ugotować z liściem laurowym i płaską łyżeczką sody oczyszczonej (przyśpiesza gotowanie). Wodę odlać i przepłukać fasolę.
Piekarnik nagrzać do 200 stopni C.
Kalafiora podzielić na mniejsze różyczki, dokładnie umyć i wyłożyć na blaszkę pokrytą papierem do pieczenia. Dodać obrane ząbki czosnku i ćwiartki cebuli, polać lekko olejem i posypać solą. Piec ok 30-40 min. lub do czasu, aż warzywa są widocznie przypieczone. Przełożyć do garnka, zalać gorącym bulionem i/lub wodą, zmiksować. Lub zalać wodą i doprowadzić do wrzenia, zblendować (ja tak zrobiłam). Posolić do smaku. Można polać mieszanką oliwy z wędzoną papryką, ja podałam z natka pietruszki. Jeżeli po zblendowaniu zupa jest zbyt gęsta, dodajemy odrobinę wody. Ponoć można też użyć fasoli z puszki (w ilości dwóch puszek), ale smakowo lepiej wychodzi ze świeżo gotowanej fasoli, czemu się wcale nie dziwię ;)

Kalafior tandoori, czyli cztery przepisy w jednym.

Dzisiaj miało być o occie jabłkowym, ale stety-niestety tamten wpis jeszcze chwile musi poczekać. Bo właśnie dokonałam czegoś wspaniałego. I wcale się nie chcę chwalić, bo mojej własnej zasługi w tym mało. Właściwie to chcę się pozachwycać. Sarah Britton umieściła wczoraj na swoim blogu przepis doskonały. Od pierwszego spojrzenia zakochałam się w jej kalafiorze, a że właśnie kalafior czekał w lodówce na zużycie, postanowiłam nie marnować ani chwili. No może kilka chwil, bo po jogurt wybrałam się dzisiaj i niestety nie znalazłam w okolicznych sklepach jogurtu koziego czy też owczego, którego radzi użyć Sarah. Kupiłam więc bardzo gęsty turecki jogurt z krowiego mleka. Kalafiora postanowiłam podać z chlebkami roti. Jak ma być po indyjsku to już na całego. Także zamiast jednego przepisu, dzisiaj będą aż cztery, bo są po prostu nierozerwalne!

Zacznę więc od chlebków roti, bo to był mój własny wkład w to danie doskonałe. Roti to nic innego jak chapati, indyjskie płaskie chlebki, które zwykle są podstawą indyjskich posiłków (na północy, bo im dalej na południe tym więcej ryżu). Skąd ta rozbieżność nazw? Co prawda specjalistką od indyjskiej kuchni nie jestem, ale istnieją różne teorie na ten temat. Wikipedia podaje, że roti są nieco grubsze od chapati. Znajomy radżastański pracownik NGO twierdzi, że chapati to angielska nazwa dla indyjskiego roti. Jeszcze inni twierdzą, że różnicą są mąki, z których się je wyrabia (jedna ciemniejsza, druga jaśniejsza). Z moich obserwacji wynika, że nazwa roti jest bardziej popularna w północnych stanach indyjskich (jak Radżastan właśnie) a nazwa chapati jest sczególnie spopularyzowana wśród przyjezdnych, a także używa się jej częściej na południu i wschodzie kraju). Madhur Jaffrey w przepisie na roti poleca użyć mąkę chapati. Wykonując wszystko według przepisu otrzymuje się nieduże, raczej cienkie placki - czyli teoria Wikipedii się sypie. Ale wcale niekoniecznie. Bo jak Indie długie i szerokie, każdy może mieć inne wytłumaczenie i każde może być prawdziwe. To tak jak z naszymi kluskami śląskimi, polskimi, szarymi i pyzami, ponoć niektórzy się kłócą które są które. Tak czy owak, roti robi się z razowej pszennej mąki, drobno mielonej. Ja kupiłam mąkę chapati w 'orientalnym' sklepie, można też przesiać pełnoziarnistą mąkę i wymieszać z białą, jak radzi Madhur Jaffrey, bo jej przepisu użyłam. W zasadzie to jej proporcji wody i mąki, bo sposób wykonania jest dokładnie taki sam jak ten, który i ja znam.

Roti

(12 sztuk)

225g mąki chapati

 (lub100g przesianej pełnoziarnistej maki pszennej wymieszanej ze 100g białej mąki pszennej)

ok. 190ml letniej wody

szczypta soli (ewentualnie, w książce nie było)

Wodę do mąki dodawać stopniowo i wyrobić ciasto o konsystencji podobnej do pierogowego. Odstawić na pół godziny pod przykryciem. Następnie podzielić na 12 równych części, uformować w kulki, lekko spłaszczyć, oprószyć mąką i przykryć. Żeliwną patelnię rozgrzać na średnim ogniu (ja użyłam woka), co najmniej 5 minut. Kawałki ciasta rozwałkować na cienkie, jak najbardziej okrągłe placki, o średnicy ok. 13 cm. Pamiętać o podsypywaniu mąką aby się nie zaczęły sklejać. Roti smażyć bez oleju, ok 1,5 minuty na jednej stronie (lub do czasu gdy zaczną się pojawiać bąble). Przewrócić na drugą stronę (użyłam metalowych szczypiec grillowych) na kolejne 30 sekund. Jeżeli mamy kuchenkę gazową, na palniku średniej wielkości zapalamy nie za duży ogień i kładziemy na nim nasz placek na ok. 5 sekund. Następnie przewracamy na drugą stronę na 3 sekundy.  Placek powinien jakby nadymać się powietrzem. Gotowe roti można lekko posmarować ghee lub masłem i następnie odłożyć pod czystą ściereczkę. Nie powinny być chrupiące, raczej miękkawe ale nie surowe.

To teraz kolej na przepis Sary. Kalafior Tandoori. Zaczynamy od przygotowania tandoori masala, czyli mieszanki przypraw. Można gotową mieszankę kupić w sklepie, ale lepiej przygotować ją samemu ze świeżych, przypraw bez konserwantów (np. Dary Natury i Dr Kaldysz, w których zapasy się zaopatruję będąc w Polsce). Wszystkie składniki miałam pod ręką i byłam bardzo podekscytowana wykonując swoją pierwszą własną mieszankę przypraw. Właściwie to każdy składnik posiłku przygotowywałam z jakąś taką niespotykaną radością i lekkością. Już dawno nie miałam aż takiej uciechy z gotowania.

Tandoori masala Sary B.

2 łyżeczki chilli lub cayenne (użyłam płatków chilli)

1 łyżka ziarenek kardamonu

4 łyżki kuminu (dodałam tylko 2)

2 łyżki ziaren kolendry

połowa startej gałki muszkatołowej

2 łyżeczki goździków

2-3 laski cynamonu (ok. 5g)

2 łyżki kurkumy

2 łyżki słodkiej papryki

Wszystkie składniki poza gałką, kurkumą i papryką: a) rozetrzeć w moździerzu b) utrzeć w makutrze c) zmielić w młynku do kawy. Ja próbowałam z moździerzem i makutrą, ale nie miałam do tego zdrowia ani siły, więc zmieliłam wszystko w ręcznym młynku do kawy, a potem jeszcze w elektrycznym, żeby uzyskać gładki proszek (w ręcznym cynamon nie chciał się do końca sproszkować). Dodać startą gałkę, kurkumę, paprykę i gotowe. Tak przygotowaną masalę można przechowywać do pół roku w szklanym słoiku z dala od światła i źródeł ciepła. Moja mieszanka wyszła wcale nie za bardzo pikantna, całkiem zjadliwa ;) Wszystko zależy od rodzaju chilli. Moja tolerancja na kumin powoli się zwiększa, ale tylko powoli, stąd to pomniejszenie jego ilości.

Skoro mamy już tandoori, teraz można przygotować marynatę do kalafiora, potrzebujemy:

4 zmiażdżone ząbki czosnku

1 łyżka zmiażdżonego imbiru

1 łyżka tandoori masala

sok z jednej cytryny (u mnie z połowy)

łyżeczka soli morskiej lub takiej bez antyzbrylaczy (użyłam mniej)

120 ml gęstego jogurtu (najlepiej koziego lub owczego, ale krowi też da radę)

lub w wersji wegańskiej jogurtu roślinnego lub gęstej śmietanki kokosowej

Czosnek i imbir zmiażdżyłam wstępnie w moździerzu, dodałam tandoori i sok z cytryny, roztarłam na w miarę gładką masę. Wmieszałam do jogurtu.

Tak przygotowaną marynatą należy obsmarować kalafiora (pozbawionego liści i wymytego, ewentualnie trochę wcześniej obgotowanego) i odstawić do lodówki (co najmniej na godzinę, maksymalnie na 12). Do piekarnika nagrzanego do 200 stopni C włożyć kalafiora na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Piec ok. 40-60 minut do zmięknięcia. Tutaj chyba trzeba dojść do wprawy, ja piekłam na oko i nie dopiekłam za pierwszym razem, dlatego pokroiłam kalafiora w mniejsze części i dopiekłam jeszcze trochę. Ja lubię chrupkie kalafiory i ten taki właśnie był, ale D. lubi trochę bardziej miękkie, dlatego następnym razem najpierw lekko obgotuję delikwenta (kalafiora, nie D.) lub ugotuję na parze. Podawać posypanego liśćmi kolendry i polanego oliwą i sokiem z cytryny.

I jeszcze  tylko jeden mały drobiazg, który mnie totalnie zachwycił.

Chutney miętowy

2 lekko zapakowane szklanki mięty (użyłam mniej)

1 lekko zapakowana szklanką liśćmi kolendry

1 szalotka (użyłam małej czerwonej cebuli, innej nie miałam)

połowa czerwonego chilli, opcjonalnie (użyłam mniej)

sok z jednej limonki (użyłam z połowy)

ok. 60m ml gęstego jogurtu 

1 łyżka oliwy tłoczonej na zimno

szczypta lub dwie soli (jak wyżej)

łyżeczka miodu

Wszystkie składniki zblendować do konsystencji pesto. Dodałam jeszcze łyżkę jogurtu by nieco poprawić konsystencję (chyba za bardzo zblendowałam i dlatego jogurt się rozrzedził). W sumie nie wiem dlaczego Sara nazywa to cudo chutneyem, bo to właściwie taka raita. Jednakże nie o nazwę tu chodzi, ale o ten smak, po prostu niebiański! Zdecydowanie będę go wypróbowywać w również innych kombinacjach.

No dobrze, mamy już wszystkie składniki naszego posiłku. Jeszcze zostaje pytanie: jak to się je?
Najlepiej rękoma (właściwie to prawą ręką, lewa służy do innych czynności), bez użycia sztućców. Najlepiej siedząc na podłodze, 'po turecku'. Niekoniecznie z liścia bananowca (to zwyczaj z południa kraju). Używając roti zamiast łyżki i widelca. Kalafiora można wstępnie pociąć na mniejsze kawałki, a potem nabierać jego cząstki w kawałek chleba i maczać w miętowym sosie. Można, ale wcale nie trzeba ;)

Jeżeli kogoś interesuje tematyka Indii, pisałam o nich również tutaj i trochę tutaj (szczególnie polecam muzykę z tego wpisu).

Organizator: Aniko

Krakersy, bezglutenowe.

Kolejny super zdrowy i super pyszny przepis, który mnie ostatnimi czasy zachwycił (po cieście figowo-daktylowym). Z samymi pysznymi ziarnami, w dodatku bezglutenowymi - czego chcieć więcej! Przepis znalazłam u Sary Britton na My New Roots. Blog Sary to prawdziwa kopalnia super zdrowych i smakowitych wegetariańskich i wegańskich przepisów, jak również porad dotyczących zdrowego sposobu życia.
Te krakersy robiłam już dwa razy, za pierwszym razem z połowy porcji, bo wydawało mi się, że nikt tyle nie zje. Ale okazało się, że D, który podejrzewam, że ma 'alergię' do większości zdrowych produktów, ciągle chce więcej. Tym razem zrobiłam z podanych przez Sarę proporcji, zamieniając jedną ze szklanek komosy ryżowej na  szklankę kaszy jaglanej. Sprytnie przemycone ;) Obie wersje wyszły fenomenalnie, naprawdę polecam!

Happy crackers

(źródło My New Roots)

2 szkl. ugotowanego brązowego ryżu

2 szkl. ugotowanej komosy ryżowej (quinoa) 

lub 1 szkl. k.r. i 1 szkl. ugotowanej kaszy jaglanej

(odmierzam przed ugotowaniem)

2/3 szkl. nasion niełuszczonego sezamu

1/2 szkl. siemienia lnianego

2 łyżki sosu Tamari (sos sojowy, nie mylić z pastą z Tamarindu tak jak ja;)

1 łyżeczka soli morskiej

3 łyżki oliwy z oliwek

 Siemię lniane zalać goraca wodą (ok. pół szklanki) i odstawić na 20 minut. Nasiona sezamu należy lekko uprażyć na suchej patelni i poczekać, aż przestygną. Wszystkie pozostałe składniki (wraz z siemieniem) wrzucić do robota kuchennego (food processor) do czasu, aż uformuje się z nich kula. Można również spróbować je zblendować, ja tak zrobiłam za pierwszym razem i też wyszło. Jeżeli ciasto jest zbyt gęste, można dodać trochę wody, po jednej łyżce na raz. Następnie dodajemy sezam i lekko miksujemy.
 Piekarnik nagrzewamy do 175 stopni C. Bierzemy papier do pieczenia i nakładamy na niego część ciasta. Przykrywamy je kolejnym arkuszem papieru, najpierw lekko spłaszczamy rękoma, następnie wałkujemy bardzo cienko. Jeżeli daliśmy za dużo ciasta, będzie ono wychodzić bokami spod papieru, należy je zebrać i połączyć z pozostałą masą. Ściągamy wierzchni papier, kroimy płat ciasta na kwadraty, prostokąty, romby etc, i dekorujemy. I tak do wykończenia ciasta. Do dekoracji możemy użyć czegokolwiek zachcemy, użyłam nasion dyni, słonecznika, sezamu, czarnuszki,maku, migdałów, orzeszków ziemnych, rozmarynu, papryki, soli morskiej, rodzynek. Papier z ciastem przekładamy na blachę i pieczemy ok. 25-35, długość pieczenia zależy od grubości krakersów. Po wystygnięciu przekładamy do szczelnego naczynia, pudełka, skrzynki etc. Doskonałe jako przekąska, ale też baza pod kanapkę, takie pieczywo lekkie. Życzę miłej zabawy!

Przypuszam, że przepis nada się do akcji  "Domowe Pieczywo dla Alergika".

oraz: